تحلیل استنادی 
مطالعه استنادي يا تحليل استنادي يكي از متداول‌ترين فنون كتابسنجي است كه در آن قواعد حاكم بر رابطه ميان مدرك استناددهنده (متن) و مدرك مورد استناد (سند)، جست‌وجو و مطالعه مي‌شود. در هر اثر مكتوبي ممكن است به‌علل گوناگون به تجربه‌اي، قولي، يا مكتوبي اشاره شود، كه به اين امر استناد مي‌گويند. ممكن است چگونگي استناد در انواع نوشته‌ها متفاوت باشد، ولي عمل استناد شناخته شده است و هم‌عمر كتابت و تأليف است. البته رسم ارائه فهرست مآخذ، به‌عنوان بخشي جدا و مستقل از متن، رسمي متأخر است. (حری، ذیل مدخل " تحلیل استنادی")
تحلیل استنادی از رایج ترین روش های کتابسنجی است که با رویکرد کمی به بررسی و تحلیل روابط میان مدرک استنادکننده و مدارک مورد استناد می پردازد. در این روش استناد به عنوان واحد تجزیه و تحلیل شناخته می شود. این تحلیل با شمارش میزان  استفاده از منابع پژوهشگران از طریق شمارش مراجع مورد استناد در پایان مقالات آنان و بررسی استنادها و مراجع که بخشی از مقالات مجلات را تشکیل می دهند، صورت می گیرد. (عصاره و دیگران، 1392، ص 60-61)
انواع تحلیل استنادی : 
مطالعات زیادی بر روی روش های تحلیل استنادی معرفی شده است که در متون مختلف به آن اشاره شده است، دکتر حری بنا بر شیوه عمل این مطالعات را به دو دسته «تحلیل استنادی عمودی» و « تحلیل استنادی افقی» تقسیم کرده است. (حری، 1381)
تحلیل استنادی عمودی که هدف آن نوع تحلیل، کشف قواعد حاکم بر روابط میان متن و زنجیره اسناد آن است. یعنی هر مقاله علمی به عنوان حلقه ای از یک زنجیره در قیاس با مقالات قبل و بعد از خود سنجیده می شود. و پیگیری استنادها جهت رسیدن به نخستین طراح یک فکر، یا بدعت در یک حوزه علمی انجام میگیرد. 
تحلیل استنادی افقی: تحلیل استنادی افقی کشف رابطه احتمالی میان خود مآخذ و یا خود مقالات است. بدین معنی که هرگاه بپذیریم میان یک مقاله و مآخذش رابطه ای است، پس اگر دو مقاله درمآخذ خود مشترک باشند، باید میان آن دو مقاله با یکدیگر و این دو مآخذ با یکدیگر از لحاظ موضوعی شباهتی وجود داشته باشد. 
 
 
 
 

فارسی